Skip to main content

Françoise Nagel

'Of je je leven nu lachend of huilend doorbrengt,
je leven duurt even lang.'

-Zen Wijsheid-

Mijn naam is Françoise Nagel.

Als toeschouwer en deelnemer heeft het leven mij geschuurd en gevormd tot wie ik nu ben. Ik ben vertrouwd geraakt met het kleurenpalet van menselijke emoties en gedragingen, en voel mij verwant aan het Taoïsme, aan de verstilling en de leegte van het midden. Dit geeft een fascinerend leven vol schijnbare paradoxen die elkaar aanvullen, opheffen en samen een bewegende eenheid vormen.

Mijn hoogsensitiviteit, in combinatie met een gezond verstand, is een extra zintuig en een waardevol gereedschap in mijn werk en dagelijkse leven. Zo leef ik, in wisselwerking met mensen, cultuur en natuur. Een goed boek, een glas rode wijn, een fijn gesprek, het landgoed, meditatie en studie. Verf, pen en textiel. Mijn honden als trouwe metgezellen. En humor, zó belangrijk!

Natuurlijk komt ook voor mij af en toe een donkere wolk langs. Dan keer ik naar binnen: voelen, onderzoeken, ruimte geven, zodat de regen de schaduw kan oplossen. Steeds weer een stukje vrijer. Het leven als reis.

Intervisies, trainingen, boeken en andere bronnen van informatie dienen voor mij als spiegel en aanscherping; mijn inzichten ontstaan in de directe ervaring, in het leven zelf, in waarneming, verstilling en ontmoeting.

Dynamisch en Verstild,
Samen en Alleen,
Intuïtief en Concreet,
Warm en Analytisch,
Betrokken en Helder,
Vrolijk en Melancholiek,
Creatief en Bekwaam,
Dansend en soms ook Struikelend,
Maar altijd in Contact.

Hoogsensitiviteit

Hoogsensitiviteit zonder franje - Mijn persoonlijke weg in het kort - voor wie er wat aan heeft.

Om mijn hoogsensitiviteit goed te kunnen gebruiken moest ik in mijn autonomie gaan staan!

Het lijkt alsof ik, net als alle andere hoogsensitieven, een extra zintuig heb. De maatschappij is hier niet op ingesteld, wat soms lastig is, maar toen ik als hoogsensitief mens mijn verantwoordelijkheid nam, had ik een grote kwaliteit en kracht tot mijn beschikking.

Om hier te komen:

  • moest ik ophouden om te willen zijn zoals ‘die anderen’
  • moest ik ophouden met roepen of die anderen alsjeblieft rekening met me wilden houden
  • moest ik ophouden om erkenning te krijgen voor mijn gevoeligheid
Hoe ging ik hier mee om?

Ik gedroeg me als iemand met scherpe ogen, in een land van slechtzienden, die telkens aan haar omgeving vroeg om rekening te houden met haar goede zicht en hoe moeilijk dit voor haar was.

Ik moest het omdraaien! Voor mijzelf erkennen dat ik een stel schitterende ogen had en dat ik ergens de lef vandaan moest halen om er ook ècht mee te gaan kijken om te zien wat het mij toonde.

Ik moest leren, goed bij mezelf te blijven. Me realiseren dat ik mijn eigen graadmeter/klankbord was. Dit betekende zelfacceptatie en zelftrouw. Zo gauw ik opging in de omgeving raakte ik mijn navigatie weer kwijt. Mijn gevoel vertelde me onmiddellijk wanneer iets bij mij klopte of wanneer dit niet zo was.

Ik moest mezelf niet op de borst kloppen met mijn nieuwe, ‘hoogsensitief-identiteit’, maar ik moest ook leren om niet weg te duiken. Het was gewoon een zintuig dat ik kon gebruiken, net als mijn oren konden horen en mijn ogen konden zien.

En aan het einde van dit verhaal is het dus nu normaal. Zoals een minder sensitief mens een straat in kijkt om te zien wat daar gebeurt, stuur ik mijn gevoel vooruit en weet ik. Zo weten wij HSP-ers allemaal. We moeten ons alleen toestaan om de signalen in onszelf te herkennen. Een extra zintuig. Om te gebruiken, zoals onze oren en onze ogen.